Blog wwReklamacje

Blog poświęcony tematyce reklamacji oraz związanych z nimi zmianami w prawie.

Blog poświęcony tematyce reklamacji oraz związanych z nimi zmianami w prawie.

Jak zmienia się sytuacja konsumenta?

Jak sam tytuł wskazuje, ustawa z 30 maja 2014r. o prawach konsumenta jest zbiorem przepisów dotyczących położenia i uprawnień konsumenta w obrocie gospodarczym. Mowa tu o relacjach B2C, czyli sytuacji w której po jednej stronie umowy znajduje się przedsiębiorca, a po drugiej właśnie konsument. Nowe przepisy przewidują wiele uprawnień dla tej drugiej grupy. Co ważne, w przypadku wprowadzenia do umów postanowień mniej korzystnych niż te, które przewiduje ustawa, są one nieważne. W ich miejsce stosuje się wówczas przepisy ustawy. Konsument nie ma również możliwości zrzeczenia się praw przyznanych mu w ustawie.

Więcej konsumentów w obrocie gospodarczym.

Ustalenie tego kto jest a kto nie jest konsumentem ma duże znaczenie zarówno dla  przedsiębiorcy, jak i dla osoby z którą zawiera umowę. Spełnienie określonych warunków przesądzać będzie bowiem o możliwości i zarazem konieczności objęcia konsumenta szczególną ochroną prawną, przewidzianą w treści przepisów nowej regulacji. Obecnie za konsumenta uważa się osobę fizyczną dokonującą czynności prawnej niezwiązanej bezpośrednio z jej działalnością gospodarczą lub zawodową. W znowelizowanym brzmieniu podkreślone jest, że konsument dokonuje czynności prawnej „z przedsiębiorcą”. Jest to jednak jedynie korekta brzmienia przepisu. Istotniejsza zmiana kryje się już w jego wykładni. Jak czytamy w uzasadnieniu projektu ustawy o prawach konsumenta, zgodnie z wymogami dyrektywy, możliwe jest stosowanie przepisów o ochronie konsumentów również do osób fizycznych, które dokonując czynności związanej z prowadzoną działalnością gospodarczą lub zawodową, a także działają w celu niezwiązanym z tą działalnością. Przy czym ten ostatni cel jest przeważający. Prowadzi to do rozszerzenia ochrony przewidzianej przez przepisy o umowach zawieranych z konsumentami. Do tej pory istnienie związku między czynnością prawną a działalnością gospodarczą lub zawodową prowadzoną przez daną osobę pozbawiało ją takiej ochrony.

Prawo odstąpienia od umowy.

Silne uprawnienia konsumenta przy zawieraniu umowy poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość przejawiają się przede wszystkim w prawie do odstąpienia od umowy. Jako takie jest ono obecnie uregulowane przepisami ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny. W dniu 24 grudnia ustawa straci moc na rzecz ustawy o prawach konsumenta. Do tego czasu, zgodnie z obowiązującą regulacją, konsument który zawarł umowę poza lokalem przedsiębiorstwa albo umowę na odległość, może od niej odstąpić bez podania przyczyny, składając stosowne oświadczenie na piśmie w terminie dziesięciu dni od zawarcia umowy. Do zachowania tego terminu wystarczy wysłanie oświadczenia przed jego upływem. Jak więc widać, również obecnie konsument ma prawo odstąpić od umowy. Problemy pojawiają się jednak w warstwie praktycznej, w szczególności przy ustalaniu momentu rozpoczęcia biegu dziesięciodniowego terminu. Według nowych przepisów, odstąpienie od umowy uregulowane jest bardziej kompleksowo i szczegółowo.

Termin.

Prawo odstąpienia od umowy będzie przysługiwało konsumentowi w ciągu czternastu dni od jej zawarcia. W przypadku, w którym przedmiotem świadczenia jest ruchomość, termin powyższy należy liczyć od dnia, w którym konsument (lub wskazana przez niego osoba trzecia) objął rzecz w posiadanie. Dla pozostałych umów – od dnia zawarcia umowy. Jednak jeżeli sprzedawca nie poinformował kupującego o prawie odstąpienia od umowy, prawo to wygasa dopiero po upływie 12 miesięcy od upływu terminu czternastodniowego. W praktyce oznacza to, że jeżeli sprzedawca nie spełnił obowiązku informacyjnego w tym zakresie, termin wygaśnie po 12 miesiącach i 14 dniach. Jeżeli jednak w międzyczasie sprzedawca naprawi swój błąd i poinformuje konsumenta o prawie odstąpienia od umowy, będzie on miał 14 dni na skorzystanie z niego.

Sposób.

Aby skutecznie zrealizować swoje uprawnienie, wystarczy że konsument złoży przedsiębiorcy oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Przepisy nie formułują żadnych wymogów co do takiego oświadczenia. Można zatem skorzystać z formy pisemnej, elektronicznej (mailowej czy na stronie internetowej sprzedawcy), a nawet telefonicznej.

Zwrot płatności i rzeczy.

W terminie 14 dni od otrzymania oświadczenia przedsiębiorca ma obowiązek zwrócić konsumentowi wszelkie dokonane przez niego płatności, włącznie z kosztami dostarczenia rzeczy.  Jednak w przypadku, w którym konsument zdecydował się na inny niż najtańszy zwykły sposób dostarczenia oferowany przez przedsiębiorcę, sprzedawca nie ma obowiązku zwrócenia mu dodatkowych kosztów.

Przedsiębiorca dokonuje zwrotu płatności w taki sam sposób, w jaki konsument dokonał zapłaty, chyba że ten drugi wyraźnie zgodził się na inny sposób zwrotu. Inny sposób nie może wiązać się dla niego z żadnymi dodatkowymi kosztami. Jeżeli jednak sprzedawca nie zaproponował, że sam odbierze rzecz od konsumenta, może wstrzymać się ze zwrotem płatności do momentu otrzymania rzeczy lub dowodu jej odesłania (w zależności od tego które nastąpi wcześniej).

Koszty i termin zwrotu rzeczy.

Koszty zwrotu rzeczy ponosi konsument. Ma obowiązek zwrócić rzecz przedsiębiorcy albo osobie przez niego upoważnionej w terminie 14 dni od odstąpienia od umowy. Dla zachowania tego termin wystarczy, że wyśle ją przed jego upływem. Koszty zwrotu ponosi sprzedawca, jeżeli nie poinformował konsumenta o konieczności ich poniesienia.

Odpowiedzialność konsumenta.

Konsument ponosi odpowiedzialność za zmniejszenie wartości rzeczy będące wynikiem korzystania z niej w sposób wykraczający poza konieczny do stwierdzenia charakteru, cech i funkcjonowania rzeczy. Może jednak uwolnić się od tej odpowiedzialności jeżeli sprzedawca nie udowodni, iż poinformował go o sposobie i terminie wykonania odstąpienia od umowy.

Umowy dodatkowe. 

W chwili odstąpienia przez konsumenta od umowy zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa wygasają powiązane z nią umowy dodatkowe.

Wyłączenia obejmujące niektóre umowy.

Istnieje grupa umów od których konsument nie ma prawa odstąpić. Wśród nich należy zwrócić szczególną uwagę na niektóre z nich:

–        Umowa, w której przedmiotem świadczenia jest rzecz niefabrykowana, wyprodukowana według specyfikacji konsumenta lub służąca zaspokojeniu jego zindywidualizowanych potrzeb,

–        Umowa, w której przedmiotem świadczenia są nagrania dźwiękowe lub wizualne albo programy komputerowe dostarczane w zapieczętowanym opakowaniu, jeżeli opakowanie zostało otwarte po dostarczeniu,

–        Umowy, w których przedmiotem świadczenia są rzeczy ulegające szybkiemu zepsuciu, mające krótki termin przydatności do spożycia,

–        Umowy o dostarczanie treści cyfrowych, które nie są zapisane na nośniku materialnym, jeżeli spełnianie świadczenia rozpoczęło się za wyraźną zgodą konsumenta przed upływem terminu do odstąpienia od umowy i po poinformowaniu go przez przedsiębiorcę o utracie prawa do odstąpienia od umowy. Jednocześnie konsument nie ponosi kosztów dostarczania treści cyfrowych, które nie są zapisane na  nośniku materialnym jeżeli:

a)      nie wyraził zgody na spełnienie świadczenia przed upływem terminu do odstąpienia od umowy,

b)      nie został poinformowany o utracie przysługującego mu prawa odstąpienia od umowy w chwili udzielania takiej zgody,

c)      przedsiębiorca nie dostarczył mu potwierdzenia zawarcia umowy (w rozsądnym czasie po jej zawarciu) na papierze lub innym trwałym nośniku, najpóźniej w chwili dostarczenia rzeczy lub przed rozpoczęciem świadczenia usługi.


Brak komentarzy.

Zostaw komentarz

Możesz użyć następujących tagów HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Rozwiąż zadanie: *

Nawigacja